Search This Blog

Saturday, September 11, 2010

Erkegin bir kadinin zihnini mesgul etmesi büyük bir fetih değil midir?




 Ask ve tutku sairlerle salon insanlarinin, filozoflarla saf insanlarin surekli birbiriyle karistirdiklari iki farkli ruh halidir.
Askta duygular karsiliklidir, zevk alma konusunda hicbir seyin bozamadigi bir guven duygusu ve fazlasiyla istikrarli bir haz alis-verisi vardir, iki gonul arasinda tam bir baglilik vardir, 
ama kiskanclik da yabana atilmaz.!
 Bu durumda, sahip olmak bir aractir, amac degil; sadakatsizlik aci verir ama ayirmaz; ruh ne fazla ne eksik atesli ne de calkantilidir, hic eksilmeyen bir mutluluk icindedir ve nihayet, ilahi bir nefesle zamanin sonsuzluguna bir bastan bir basa yayilan arzu onu bizim icin ayni renge boyar: 

Hayat berrak bir gok gibi mavidir. Tutku askin onsezisi ve aci ceken butun ruhlarin ozledigi sonsuzlugudur. Tutku belki de bosa cikacak bir umuttur.
 
Tutku hem aci hem bir gecis donemi anlamina gelir. Umut sondugunde tutku biter.
Erkekler de kadinlar da onurlarina leke surmeden birden fazla tutkuya kapilabilirler; mutluluga kanat acmak o kadar dogaldir ki! 
Ama hayatta tek bir ask vardir. 
Bu durumda duygular uzerine yapilmis, yazilmis ya da sozlu butun tartismalar su iki soruda ozetlenebilir: Bu bir tutku mu? Ask mi? Aski devam ettiren hazlarin mahremiyetini tanimadan ask diye bir sey olamayacagindan, duses bir tutkunun pencesi altindaydi…



Thursday, September 9, 2010

Zamanın dilini çözüyor anılar...


Yalova’dayız dedi annem geçenlerde...
Bayram tatili için halasını ziyaret etmeye gitmişti, belkide hatıralarını tazelemeye...
Henüz emekli olmuş genç bir bankacıydı kendisi; köşesine koyduğu üç beş kuruşu, kırmızı arabası ve canından kopardığı iki küçük parçası yanında...
Kendilerini Yalova da buluverdiler biranda akıllarında yokken.Oysaki halasını ziyarete gelmişti şimdi olduğu gibi...
Aslında İstanbuldu ilk hedefi kardeşi vardı orda ona destek!
Korktumu bilmiyorum İstanbuldan; yada kıyamadı iki küçük parçasına İstanbul gibi büyük bir şehirde yetiştirmeye.
Yapamazdı kadın başına belkide bu koca metropoliste...

Hararetli konuşmaların ardından, aile büyüklerininde fikirleri alınarak karar verildi Yalova’da yaşamaya. İlk gördüğünde içi ısınmişti zaten... hayaliydi belkide deniz kenarında huzurlu bir yaşam sürmek. Yorulmuştu eski hikayelerden...
Parasının yettiğince o zamanın en iyi şartlarında bir yuva kurdu; huzurlu, temiz, sakin, yeni ve emniyetli. Yoktu aklında başkası. Herşey çocukları içindi....
Analık garpti; ‘kollamak’la ilintili bir duyguydu ve annamda gereğinden fazla gelişmişti...
Kısa sürede alıştılar annelerinin kurduğu o mutluluğa, yanlız değillerdi. Hep vardı gelenleri gidenleri, uzaklardan, eskilerden...

Yalova’nın büyüsu annemi daha da bi güzelleştirmiş gençleştirmişti;
Gençti ve aktifti her yönden. Dayanamadı ev hanımı olmaya... alışkın değildi ki benim annem evde oturmaya! Yeni yeni meşkaleler buldu kendine hiç durmadı hep koşturdu... Kiminin hayır duasını aldı, kiminin nazarını...
Zaman hızla geçiyor, yıllar su gibi akıyordu. Ondan kopan parçaları, büyüyor ve serpiliyorlardı. İlk okula giden küçük orta okula geçmiş, büyük ise gergenlik çağının verdiği kimlik arayışındaydı...

Korkumu sarmıştı anneyi biranda acaba? İki kız evladı ve kendisi...


Çok sürmedi korkusu;
Yakalayı verdi ikinci baharını ansızın...
Huzurumuza huzur kattı, babanın, kol kanat germenin, sahip çıkmanın nedemek olduğunu gösterdi bize...  üç değil dört kişi olmuştuk arıtk, daha güvenli, mutlu ve başımız dik...

Babamız, canımız, herşeyimiz oldu.... Kimseye ihtiyacımız yoktu artık.

‘Yalova’ hikayemiz oldu bizim...
 Sonu mutluluk ile biten çocuk kitaplarında ki gibi....