Zamanın dilini çözüyor anılar...

Yalova’dayız dedi annem geçenlerde...

Bayram tatili için halasını ziyaret etmeye gitmişti, belkide hatıralarını tazelemeye...

Henüz emekli olmuş genç bir bankacıydı kendisi; köşesine koyduğu üç beş kuruşu, kırmızı arabası ve canından kopardığı iki küçük parçası yanında...

Kendilerini Yalova da buluverdiler biranda akıllarında yokken.Oysaki halasını ziyarete gelmişti şimdi olduğu gibi...

Aslında İstanbuldu ilk hedefi kardeşi vardı orda ona destek!

Korktumu bilmiyorum İstanbuldan; yada kıyamadı iki küçük parçasına İstanbul gibi büyük bir şehirde yetiştirmeye.

Yapamazdı kadın başına belkide bu koca metropoliste...

Hararetli konuşmaların ardından, aile büyüklerininde fikirleri alınarak karar verildi Yalova’da yaşamaya. İlk gördüğünde içi ısınmişti zaten... hayaliydi belkide deniz kenarında huzurlu bir yaşam sürmek. Yorulmuştu eski hikayelerden...

Parasının yettiğince o zamanın en iyi şartlarında bir yuva kurdu; huzurlu, temiz, sakin, yeni ve emniyetli. Yoktu aklında başkası. Herşey çocukları içindi....

Analık garpti; ‘kollamak’la ilintili bir duyguydu ve annamda gereğinden fazla gelişmişti...

Kısa sürede alıştılar annelerinin kurduğu o mutluluğa, yanlız değillerdi. Hep vardı gelenleri gidenleri, uzaklardan, eskilerden...

Yalova’nın büyüsu annemi daha da bi güzelleştirmiş gençleştirmişti;

Gençti ve aktifti her yönden. Dayanamadı ev hanımı olmaya... alışkın değildi ki benim annem evde oturmaya! Yeni yeni meşkaleler buldu kendine hiç durmadı hep koşturdu... Kiminin hayır duasını aldı, kiminin nazarını...

Zaman hızla geçiyor, yıllar su gibi akıyordu. Ondan kopan parçaları, büyüyor ve serpiliyorlardı. İlk okula giden küçük orta okula geçmiş, büyük ise gergenlik çağının verdiği kimlik arayışındaydı...

Korkumu sarmıştı anneyi biranda acaba? İki kız evladı ve kendisi...

Çok sürmedi korkusu;

Yakalayı verdi ikinci baharını ansızın...

Huzurumuza huzur kattı, babanın, kol kanat germenin, sahip çıkmanın nedemek olduğunu gösterdi bize...  üç değil dört kişi olmuştuk arıtk, daha güvenli, mutlu ve başımız dik...

Babamız, canımız, herşeyimiz oldu.... Kimseye ihtiyacımız yoktu artık.

‘Yalova’ hikayemiz oldu bizim...

 Sonu mutluluk ile biten çocuk kitaplarında ki gibi....